IJzendijke

(3 kwartier, een uurtje)

Best vaak kom ik op plekjes waar ik nog nooit geweest ben. En dat, terwijl ik toch best regelmatig eens op de fiets stap of lopend 'mijn' zeeuwse landje verken.

2e Kerstdag 2006. IJskoud. Zo'n dag dat je je voortdurend afvraagt: s het nou echt zo koud of ligt het aan mij? Het ligt niet aan mij. Al dagenlang is het waterkoud, en grijs, heel erg grijs. Twee dagen eerder liepen we rondje Olieschans. Brrr.

Zo ook 2e kerstdag. Kerst was zoals ik het graag heb: zonder overdaad, geen overdrevenheden, het aroma van kaarsjes en kerstboom, goed gezelschap, gezellig en ook smakelijk. Vandaag is het nog kerst. De boom staat er nog, de lichtjes, de kaarsjes zullen weer branden, knus. Eropuit? Entertainen? Ja. Nee. Gewoon. We rijden naar IJzendijke. IJzendijke ken ik eigenlijk vooral als Marktplein en restaurant met het meest-besproken zwembad. En er is een soort parkje, tot aan de grote weg. En. Ten noorden van IJzendijke is er volgens mij ook een natuurgebiedje. Ouder. Ik laat de markt links liggen en rijd rechtdoor. Kleine huisjes in smalle onbekende straatjes. Kronkelend verlaat ik de bebouwde kom. Polder, polderweg, links een dijk, geen wandelgebiedje, terug. Terug, via de Markt richting oude melkfabriek. Parkeren voor de brug. Rechtsaf, zwarte grind langs het water. Linksaf een houten brugje richting nieuwe wijk, voor de wijk rechtsaf en verrek...... een gebiedje, met de heerlijke naam Het Bunkerbos

Zijn dat de bunkers? Het heeft wel iets bunkerachtigs. En oud. Deuren die alleen maar rommel kunnen verbergen. Linksaf zie ik de foto hieronder:

Linksaf wordt het.

Nog eens links. Een strak minidijkje. Een volgroeide sloot. Kilgrijs.

Juist dan geeft kleur wat extra

Het loopt lekker, het loopt stil. En zoals zo vaak verbaas ik me dat er hier niet meer wordt gewandeld. Dit is best een leuk rondje, het ligt tegen het dorp maar er wordt amper gewandeld. Geen betreden paden, geen fijngetrapte schelpenpaadjes. We lopen een rondje, terug naar de bunkers, achterin nieuwe wijk huizen glurend naar kerstdingen. Drie vuurwerkjongens hangen opvallend onopvallend bij n van de bunkers. Ze kijken betrapt maar hebben toch niks misdaan. Even later een keiharde knal en nog wat later zien we ze alweer door het dorp fietsen. Beetje boos grinnikend kijk ik ze na: was dat nou alles?

Het Mauritspad volgen? Lukt niet helemaal, maar verdwalen kan niet. Grijze huisjes op een grijze dag.

   

      

Nee, roken doe ik niet, condens als tip

IJzendijke, tsja, kga zeker nog s terug.....