Die rotzakken

 

Zo beschreef hij ze, de mensen die met hun zwaar vervuilende machines nieuwe natuur aanleggen. (De oude haven, tussen Draaibrug en Aardenburg). Hij was woest, en volkomen terecht! Het Draaibrugse bosje is weg. Gewoon weg. “Mag dat zomaar? Zo’n prachtig stukje en dat lag daar altijd al”. En weer heeft hij gelijk. Het is, het was een uniek stukje, zonder twijfel het rijkste stukje natuur bij Draaibrug. Een heerlijk stukje wildernis, bomen en struiken langs een kronkelende kreeke, ’s zomers bijna niet doorheen te komen, riet, brandnetels, wilgenroosjes, bramen, maar vast ook minder algemene soorten. Ooit, en das nog helemaal niet zolang geleden, habitat van kleine groene kikkertjes. Een mooi stukje natuur, precies zoals natuur moet zijn: uitnodigend om er doorheen te struinen, te ontdekken, kattenkwaad, stiekem dat eerste sigaretje roken, peuren al wist je dat het niet mocht, elke Draaibruggenaar had of heeft er iets mee, met dat Draaibrugse bosje. ’t Is weg. Geweken voor die nieuwe natuur, hoe krom kun je het krijgen. Ik frons als hij me vraagt of Duumpje daar niets tegen had kunnen doen, ik weet immers donders goed dat Duumpje voor hem ook van die ‘rotzakken’ zijn. Maar weer heeft hij triest gelijk: op de meest onnozele plaatsen moeten bomen blijven staan, dat mag gigantisch veel kosten, Duumpje voert daar jarenlange strijd voor, of tegen, en nou hadden ze eens iets goeds kunnen doen......

Zijn woede kruipt in mij, tegelijkertijd met dat sombere gevoel van machteloosheid. We hebben met een volle bak hier een hoorzitting gehad, over dat gebied. We hebben daar gemopperd en geklaagd en later best wel iets voor elkaar gekregen. Maar niemand heeft toen gevraagd of gekeken naar Ons bosje. Ook ik niet, en dat verwijt ik mezelf, ik wist toen al dat logica niet bestaat bij plannenmakers.

“Mag dat zomaar, elke burger moet toch een kapvergunning hebben, mogen die rotzakken dan alles”.

Tsja, ’t zal wel in orde zijn. Je hoeft geen kapvergunning te hebben, tenzij het om bomen van de ‘bijzondere bomenlijst’ gaat. Wat er stond was alleen voor Draaibrug heel bijzonder. Als ik de hoorn neerleg, baal ik als een stekker. Keer op keer probeer ik aan mijn omgeving uit te leggen dat die rotzakken helemaal geen rotzakken zijn, maar keer op keer moet ik volmondig toegeven dat het klinkklare onzin is wat er gebeurt. Door de regen fiets ik naar de plek des onheils: alles weg, geen flauw idee waarom, wat een rotzakken !!!

 

 

Die boosheid zakt.......

Ben enorm nieuwsgierig naar wat jij er van vindt. Laat het eens weten als je wilt. Gedane zaken zijn niet terug te draaien, weet ik ook wel, maar met een zak ongenoegen kunnen we wel een vuist maken naar de toekomst.

 

Mail

of bel 491896

En nog een vraag......

heb jij foto’s van ’t bosje? Zou ik graag eens zien.

Genoeg voor nu. Tot ziens.

Theo Buijsse

 

25 okt 08 de brief  terug